'Rot op blinde klootzak of we maken je hond af'
Door Koen van Eijk

ALKMAAR - Hij is vrijwel blind en heeft een blindengeleidehond. Toch durft de 48-jarige Rob nauwelijks naar buiten. Op straat wordt hij getreiterd en uitgescholden door jongeren, die zijn hond Joy bovendien mishandelen.

Uit angst voor represailles wil Rob niet met zijn achternaam in de krant. Om dezelfde reden wil hij niet op de foto. Wel wil hij zijn verhaal kwijt. Over wat hem overkomt als hij met Joy wandelt langs de voetbalveldjes van de Aert de Gelderlaan in de Alkmaarse wijk De Hoef. "Sinds ik hier in 2007 ben komen wonen is het raak. Een paar rotjongens hier schoppen Joy of trekken hem aan zijn staart. Ze hebben met vuurwerk en boomtakken naar hem gegooid. Dat beest wordt hartstikke bang. Dat heb ik ook proberen uit te leggen. Ik heb gezegd dat ik blind ben en mijn hond nodig heb om veilig over straat te kunnen. Weet je wat ik dan te horen krijg? 'Rot op, blinde klootzak, we zullen jou en die hond van je afmaken als je je smoel niet houdt'. Ik ben zelfs meerdere malen met een mes bedreigd."

Onreine dieren
In Overdie, waar Rob eerst woonde, overkwam hem hetzelfde. Mede daarom verhuisde hij naar De Hoef, maar daar is hij opnieuw mikpunt van allochtone hangjeugd geworden. Naar de reden kan hij slechts gissen: "Net als in Overdie wonen in De Hoef veel moslimmensen. Die vinden honden onreine dieren. Misschien is dat de reden dat ze Joy belagen. Ze kunnen alles doen omdat ik niets zie. Mijn vader laat hem ook wel eens uit en dan gebeurt er niets. Ik zie nog een heel klein beetje. Als er ooit nog eens eentje voor me staat en ik zie een schim, dan zal ik niet nalaten hard uit te halen met mijn stok. Joy is als een kind voor mij. Ik probeer altijd rustig te blijven, maar ze moeten niet aan mijn hond komen. Dan komen ze aan mij."

Rob heeft een zeldzame oogafwijking. Hij is er mee geboren. In zijn jeugd had hij nog twintig procent gezichtsvermogen. Intussen is dat, mede door een verkeerd uitgepakte operatie, teruggezakt tot een half procent. Zonder hond is hij hulpeloos.

Keer op keer belt Rob met de politie: "Daar wordt ik afgepoeierd met de smoes dat ze een signalement moeten hebben en dat ik dat niet kan geven. Echt waar, je gelooft het niet. Ik heb gezegd dat ik aan de hand van spraakherkenning de dader of daders kan aanwijzen, maar daar doen ze dus niet aan. Dus als je blind bent en je wordt bedreigd, dan doet de politie niets. Bij een meisje met honden dat ook bedreigd werd, stonden ze wel binnen vijf minuten. En waarom? Omdat zij kan zien. "

Een woordvoerdster van de politie meldt dat na elke melding de politie wel degelijk polshoogte gaat nemen. Het verhaal is bekend bij de wijkagent: "Maar tot nu toe hebben we geen verdachten kunnen aanhouden. Het is jammer dat deze meneer niet weet dat wij wel in achtei komen, waardoor het lijkt alsof er niets gebeurt. We zullen contact met hem opnemen."

Dat laatste noemt Rob goed nieuws. Maar voor de rest gelooft hij er niets van. "Een keer zaten ze te wachten op een bankje tot ze kwamen. Ik heb daar een uur gezeten, geen politie langs geweest. Iedere keer hebben ze een ander verhaal."

Schaduwen
Het lijkt voor de hand liggend om Rob en Joy te schaduwen als zij op pad gaan om zo zijn belagers op heterdaad te kunnen betrappen. "Makkelijker gezegd dan gedaan. De politie heeft ook andere dingen te doen", alsdus de woordvoerster.

Rob geeft de moed op. Hij maakt wel eens een andere wandeling naar de Egmonderhout, maar als het winter wordt, is hem dat te ver. Hij wil zo snel mogelijk weg uit de buurt. Hij is in overleg met zorgstichting MEE of hij in aanmerking komt voor begeleid wonen.