4. Waarom is klachtenbehandeling een Art.1-taak? Is het niet een taak van de politie?

Een aantal discriminatieklachten zal zeker mede aanleiding geven tot het doen van aangifte bij de politie. Een groot aantal klachten wordt echter door bemiddeling en beleidsadvisering aangepakt. In het geval van aangifte is het een bekend gegeven dat slachtoffers van discriminatie minder snel geneigd zijn om aangifte te doen bij de officiële instanties. Dit geldt zeker voor die gevallen van discriminatie waarbij de overheid of de politie zelf verweten wordt zich discriminatoir te hebben gedragen. Maar ook in andere gevallen blijkt het doen van aangifte vaak hoogdrempelig te zijn. Art.1 NHN kan begeleiding en hulp bieden bij het formuleren van de klacht en bij het doen van een aangifte. Ook beschikt Art.1 NHN over structurele communicatie-lijnen met politie en justitie om ook de vervolgbehandeling door beiden van de aangifte kritisch te blijven volgen. Zoals gezegd leiden echter veel klachten niet tot een justitiële aanpak, maar worden bijvoorbeeld door bemiddeling en advisering aangepakt. Ook kan een klacht worden ingediend bij de Commissie Gelijke Behandeling of bij de Nationale Ombudsman. In al deze situaties biedt Art.1 haar kennis en deskundigheid aan ter begeleiding van de klachtindiener. Het terrein waarop de politie actief is, is dus veel 'beperkter'. En nogmaals: Art.1 is een organisatie die onafhankelijk is van enige overheidsinstantie. Wel is er sprake van een goede samenwerking tussen overheden (zoals politie) en Art.1 NHN,  waarin de onafhankelijke en deskundige rol van Art.1 NHN wordt onderschreven en gewaardeerd.

 

< Vorige		Volgende >